Het pand bestaat uit twee woningen, een achterhuis met twee verdiepingen en een laag voorhuis met één bouwlaag. In het achterhuis bevinden zich een woon-eetkamer, keuken, wasruimte, studeerkamer en garage. Via een spiltrap in de hal komt men op de eerste verdieping met drie slaapkamers, een werkkamer en een badkamer. Op het dak van het voorhuis is voor deze woning een groot terras aangelegd. Het voorhuis heeft een woonkamer, keuken, badkamer, wc en twee slaapkamers. Het pand is grotendeels onderkelderd.
Huis Smedes ll
Over dit huis
- Plaats: Bennekom
- Oplevering: 1955-1956
- Opdrachtgever: J.J.A. Smedes
- Inhoud: 813 m3
- Terrein: 1746 m2
- Gemeentelijk monument
- Bronnen:
- M. Küper en I. van Zijl, Gerrit Th. Rietveld, 1888-1964. Het volledige werk, Utrecht 1992, 272.
- G.H. Rodijk, De huizen van Rietveld, Zwolle 1991, 119 en 120.
- Aanvulling Adrien van der Kloes
In 1956 gaf mijn grootvader, J.J.A. Smedes, de opdracht tot het bouwen van een dubbele woning in Bennekom, bedoeld voor hemzelf en zijn dochter met haar gezin. Als een van de twee kinderen van de dochter heb ik in dit huis mijn jeugd doorgebracht.
20 Jaar eerder had hij al een huis door Rietveld had laten bouwen in Huis ter Heide, naast de toenmalige vliegbasis Soesterberg. De keus voor Rietveld lag voor de hand want Rietvelds vrouw was een halfzus van moederskant. Begin jaren ‘50 werd de geluidsoverlast zo erg, dat zij besloten te verhuizen.
Toen hun schoonzoon een baan in Wageningen aangeboden kreeg, was de keus om in het naburige Bennekom twee naast elkaar staande huizen te bouwen snel gemaakt. Helaas gooide de gemeente roet in het eten en gaf geen toestemming voor de bouw van een dubbel huis en ook niet voor twee aparte huizen. Op de tekening die Rietveld uiteindelijk inleverde leek het een enkel huis met een muziek- en een dienstbodekamer. Daar nam de gemeente genoegen mee. Tijdens de bouw werd er een extra keuken en een aparte voordeur gerealiseerd voor het deel van Smedes en zijn vrouw.
Vele jaren later, in 1990, kregen mijn vrouw en ik de mogelijk het huis over te nemen. Na enige aarzeling vanwege de staat van onderhoud en de complexiteit van het huis hebben we de sprong toch gewaagd. Wonen in een Rietveld met onze vier zonen was voor ons natuurlijk een buitenkans. Met een paar kleine wijzigingen in het interieur hebben we er een zeer comfortabel huis van gemaakt. De meubels die mijn grootvader nog door Rietveld had laten maken voor het eerste huis zijn deels meegegaan naar Bennekom, enkele, zoals de zit-slaapbank hebben hun weg gevonden naar de Nederlandse musea.
Vanwege de enorme gasrekening – het verbruik was meer dan 12.000 m3 per jaar - hebben we in 1990 meteen al veel gedaan aan isolatie. We zijn begonnen met het rendement van de verwarmingsinstallatie: een HR ketel met HR radiatoren en thermostaatkranen en deels vloerverwarming. De platte daken zijn geïsoleerd met 6 cm dikke zg. Vapotherm platen met nieuwe dakbedekking en de spouwmuren gevuld met Shell Thermoparels. In 2002 is HR++ glas aangebracht en de in slechte staat verkerende kozijnen vervangen door hardhout. Omdat onze harde eis was de oude kozijnen exact te kopiëren, hebben we heel lang naar een geschikte aannemer moeten zoeken.
Na al deze maatregelen is het gasverbruik gedaald naar 3.100 m3! Het blijkt dat een Rietveldwoning met veel glas toch op een aanvaardbare manier behoorlijk geïsoleerd kan worden, zelfs met techniek uit de jaren ‘90.
20 Jaar eerder had hij al een huis door Rietveld had laten bouwen in Huis ter Heide, naast de toenmalige vliegbasis Soesterberg. De keus voor Rietveld lag voor de hand want Rietvelds vrouw was een halfzus van moederskant. Begin jaren ‘50 werd de geluidsoverlast zo erg, dat zij besloten te verhuizen.
Toen hun schoonzoon een baan in Wageningen aangeboden kreeg, was de keus om in het naburige Bennekom twee naast elkaar staande huizen te bouwen snel gemaakt. Helaas gooide de gemeente roet in het eten en gaf geen toestemming voor de bouw van een dubbel huis en ook niet voor twee aparte huizen. Op de tekening die Rietveld uiteindelijk inleverde leek het een enkel huis met een muziek- en een dienstbodekamer. Daar nam de gemeente genoegen mee. Tijdens de bouw werd er een extra keuken en een aparte voordeur gerealiseerd voor het deel van Smedes en zijn vrouw.
Vele jaren later, in 1990, kregen mijn vrouw en ik de mogelijk het huis over te nemen. Na enige aarzeling vanwege de staat van onderhoud en de complexiteit van het huis hebben we de sprong toch gewaagd. Wonen in een Rietveld met onze vier zonen was voor ons natuurlijk een buitenkans. Met een paar kleine wijzigingen in het interieur hebben we er een zeer comfortabel huis van gemaakt. De meubels die mijn grootvader nog door Rietveld had laten maken voor het eerste huis zijn deels meegegaan naar Bennekom, enkele, zoals de zit-slaapbank hebben hun weg gevonden naar de Nederlandse musea.
Vanwege de enorme gasrekening – het verbruik was meer dan 12.000 m3 per jaar - hebben we in 1990 meteen al veel gedaan aan isolatie. We zijn begonnen met het rendement van de verwarmingsinstallatie: een HR ketel met HR radiatoren en thermostaatkranen en deels vloerverwarming. De platte daken zijn geïsoleerd met 6 cm dikke zg. Vapotherm platen met nieuwe dakbedekking en de spouwmuren gevuld met Shell Thermoparels. In 2002 is HR++ glas aangebracht en de in slechte staat verkerende kozijnen vervangen door hardhout. Omdat onze harde eis was de oude kozijnen exact te kopiëren, hebben we heel lang naar een geschikte aannemer moeten zoeken.
Na al deze maatregelen is het gasverbruik gedaald naar 3.100 m3! Het blijkt dat een Rietveldwoning met veel glas toch op een aanvaardbare manier behoorlijk geïsoleerd kan worden, zelfs met techniek uit de jaren ‘90.